برای عضویت در خبرنامه وبلاگ ایمیل خود را وارد کنید:



جستجوی وب جستجوی وبلاگ


شراب

خداوند در آیه ای از قرآن می فرماید:
"در قمار کردن و شراب خوردن منافعی برای مردم است."

یعنی خود خداوند به صراحت می گوید که قمار و شراب می تواند چیز خوبی باشد. اما بلافاصله بعد از این جمله می گوید:
"اما ضررهای آنها بیشتر از منافعشان است."

فکر می کنم یکی از مهمترین مضراتی که باعث شده است خوردن شراب در اسلام حرام شود، افراط و تفریط حاکم بر کارهای بشر باشد. بشر یا در حال افراط است و یا تفریط. و از آنجا که افراط در مواردی مثل شراب خوردن به اوج خود می رسد و شراب نوعی حالت افراطی اغواگرانه دارد، حرام شده است.

در ضمن خطاب به دوستانی که به من می گویند که چرا خود را از لذت مستی محروم می کنی همیشه این مطلب رو می گم که من هم قبول دارم که شراب و مستی ناشی از آن حال خوشی به آدم دست می دهد اما براستی لذت هایی فراتر از آن نیز هست که اغلب لذت مستی مانع از دستیابی به لذت های برتر و پایدارتر از آن می شود. به قول افلاطون: "فلسفه لذتی گرامی است."

اگر دوستانی بر این باورند که می توان در کنار آن لذت های والا، لذت مستی را نیز برد، باید مثالی بزنم. ببینید تسبیح چرخاندن فی نفسه عمل بدی نیست اما اگر در آن لحظاتی که فرد در حال چرخاندن تسبیح است و ذکر می گوید در واقع دیگر قادر به تفکر نیست و تنها بدون تفکر چیزهایی زیر لب می گوید. پس تسبیح چرخاندن مانع از تفکر فرد می شود اما برای کسی که اصلا اهل تفکر نیست تسبیح چرخاندن می تواند از بیکاری بهتر باشد. همین موضوع در مورد شراب هم صدق می کند. کسی که می خواهد به مراتب والا برسد نباید مستی و بی عقلی را به جان بخرد و باید از لذت ناشی از جستجوی حقیقت سرمست شود اما کسی که هیچ گاه دنبال چنین چیزهایی نیست می تواند خود را با این مستی ناپایدار دلخوش کند. اما براستی چه ارزشی دارد مستی ای که پایانش خماری است؟! باید به دنبال یک مستی پایدار و همیشگی و همراه با آگاهی بود نه یک خلصه ناآگاهانه.


لینک ثابت | |
نوشته: FRH ساعت 12:55 PM تاریخ: Friday, December 22, 2006



استفاده از مطالب این سایت تنها با ذکر منبع مجاز می باشد.Copyright © 2005-2006
Design by: FRHweb